Met de fiets over de Fernpas: de stille kant van een drukke bergpas
Afgelopen zomer stond de Fernpas op mijn bikepackingroute naar Innsbruck. Met de auto kende ik de pas al goed, maar met een bepakte fiets is dat toch een ander verhaal. In de zomer is het er ontzettend druk en het leek me niet bepaald prettig om me solo tussen al het verkeer door te manoeuvreren.
Ik ging op zoek naar een alternatief voor de Fernpas en kwam uit bij een offroad-variant van de Via Claudia Augusta. Ervaringen over deze route bleken echter lastig te vinden. De verhalen die ik tegenkwam, spraken elkaar bovendien tegen: de één waarschuwde ervoor, de ander was juist enthousiast. Dus besloot ik de route gewoon zelf te fietsen en mijn ervaringen op te schrijven. Zo weet jij straks precies wat je kunt verwachten.
De aanloop naar de Fernpas
Ik verbleef op een camping in Landsberg am Lech toen ik hoorde dat de Fernpas dat weekend vanwege demonstraties volledig zou worden afgesloten. Voor ál het verkeer, dus ook voor fietsers. Daarom besloot ik de volgende ochtend vroeg te vertrekken, zodat ik de pas nog diezelfde dag kon oversteken. Het plan: 125 kilometer, inclusief de Fernpas. Normaal gesproken geen probleem, maar deze dag liep nét even anders. De geasfalteerde wegen maakten plaats voor stevige gravelstroken met venijnige klimmetjes. En naarmate ik de grens naderde, pakten donkere wolken zich samen. Niet veel later barstte een enorme plensbui los. Met onweer boven mijn hoofd en een doorweekte uitrusting besloot ik mijn etappe daar te beëindigen. Toevallig precies in Biberwier, aan de voet van de Fernpas, dat dan weer wel.
De Fernpas zonder files
De volgende ochtend was het gelukkig opgeklaard. Omdat ik geen idee had of de Fernpas ook voor fietsers was afgesloten en of de alternatieve route bereikbaar zou zijn, besloot ik vroeg te vertrekken. Al na anderhalve kilometer sloeg ik linksaf een gravelpad op en werd al snel duidelijk dat ik gewoon door kon fietsen. Waar ik een smal, rotsachtig en overwoekerd paadje had verwacht, bleek de route verrassend breed en uitstekend gemarkeerd te zijn. Ik kwam enkele andere fietsers tegen en dat stelde me meteen gerust.
De klim naar boven
Zoals gezegd zijn de paden van deze offroadroute breed, bestaat de ondergrond uit stevige gravel en is de bewegwijzering uitstekend. Onderweg kwam ik een bordje tegen met “Schönen Aussicht”. Omdat de nevel nog tussen de bomen hing en er vooral wolken te zien waren, sloeg ik dit uitzichtpunt over. Gelukkig werd ik even later alsnog beloond met prachtige doorkijkjes op de omliggende bergtoppen.
Het klimmen viel me alles mee. Op eerdere delen van de Via Claudia Augusta ben ik lastigere stukken tegengekomen. Natuurlijk moet je af en toe even terugschakelen en met een zwaar bepakte fiets kan ik me voorstellen dat je op sommige stukken een stukje moet lopen. Maar over het algemeen is de route goed begaanbaar, ook als je af en toe naast de fiets moet lopen.
De route is bovendien heerlijk rustig. Afgezien van een paar mountainbikers kom je nauwelijks iemand tegen en merk je weinig van de drukke Fernpas die beneden door het dal loopt. Het voelt vooral een stuk veiliger en relaxter dan fietsen langs het drukke verkeer op de hoofdweg.
Na ongeveer 45 minuten bereikte ik de top. Hier steek je de hoofdweg over en via een klein tunneltje ga je onder de Fernpasstraße door. Je komt vervolgens uit bij het tankstation, waar je even kunt uitrusten voordat je de afdaling vervolgt. Vanaf hier kun je de offroadroute weer oppakken. Omdat het verkeer inmiddels was stilgelegd en de Fernpas autovrij was, besloot ik de afdaling over de hoofdweg te nemen. Hoe vaak krijg je immers de kans om de Fernpas zonder auto’s af te dalen?
De afdaling
Hoewel ik ontzettend nieuwsgierig was naar de offroadafdaling, koos ik ervoor om via de hoofdweg af te dalen. Het verkeer was inmiddels volledig stilgelegd en hoe vaak krijg je nu de kans om de Fernpas zonder auto’s af te dalen? Onderweg stopte ik even bij Schloss Hotel Fernsteinsee, een herkenningspunt waar ik met de auto normaal gesproken altijd voorbij raas.
Hier ligt een historisch landgoed met een kasteel, privémeren en een uitgestrekt natuurgebied. Het kasteel stamt deels uit de 12e eeuw en doet sinds 1856 dienst als hotel. Volg je de offroadvariant van de Via Claudia Augusta, dan fiets je letterlijk over het terrein van het hotel en langs de prachtige meren.
Heel lang duurde de rustige afdaling helaas niet. Even verderop stond een politieauto dwars over de weg en hoorde ik in de verte al flink wat lawaai. De demonstratie bleek inmiddels in volle gang. Een agent vertelde me vriendelijk dat de Fernpas ook voor fietsers was afgesloten. Wilde ik mijn route vervolgen, dan moest ik alsnog de offroadvariant van de Via Claudia Augusta nemen. Geen probleem eigenlijk, want stiekem was ik ook wel benieuwd hoe de offroad afdaling eruit zag.
Die was eigenlijk net zoals de klim erg goed begaanbaar. Ik koos ervoor om het onverharde pad richting Holzleiten nemen. Je fietst dan onder over de kleine Alm dorpjes met voortdurend uitzicht op de Mieminger Kette. Een prachtige route die je van Nazareit helemaal tot Telfs kunt volgen.
Conclusie: de Via Claudia Augusta via de Fernpas
Zou ik deze route aanbevelen? Ja, volmondig. Niet omdat het makkelijker is dan je verwacht, maar omdat het veel rustiger en veiliger voelt dan langs al die auto’s en vrachtwagens. Je bent echt alleen op de berg met wat andere fietsers die dezelfde keuze hebben gemaakt.
De stilte, de goed bewegwijzerde paden en het gevoel dat je iets doet wat de meeste toeristen overslaan: dát maakt deze route zo bijzonder. Het is de manier om de Fernpas te beleven zoals je hem ervaart op de fiets, niet vanuit een autoruit.
Wil je de Fernpas om welke reden dan ook niet op de fiets oversteken, dan kun je altijd gebruikmaken van een shuttle. In de meeste gevallen is dit openbaar vervoer. Meer informatie hierover vind je op deze pagina.
